1. דער אָנהייב פֿון אַרבעטער טאָג
דער אָנהייב פֿון כינעס אַרבעטער־טאָג יום־טובֿ קען מען צוריקפֿאָלגן צום 1טן מײַ 1920, ווען די ערשטע מײַ־טאָג דעמאָנסטראַציע איז פֿאָרגעקומען אין כינע. די דעמאָנסטראַציע, אָרגאַניזירט דורך דער כינע פֿעדעראַציע פֿון אַרבעטער־פֿאַראיינען, האָט געהאַט צום ציל צו פֿאַרשפּרייטן די רעכט פֿון אַרבעטער און פֿאַרבעסערן זייערע אַרבעטס־באַדינגונגען. זינט דעמאָלט ווערט דער 1טער מײַ געפֿײַערט ווי אינטערנאַציאָנאַלער אַרבעטער־טאָג אַרום דער וועלט, און כינע האָט באַצייכנט דעם טאָג ווי אַן אָפֿיציעלן עפֿנטלעכן יום־טובֿ צו כּבֿודן און דערקענען די בײַשטײַער פֿון אַרבעטער צו דער געזעלשאַפֿט. אין 1949, נאָך דער גרינדונג פֿון דער פֿאָלקס־רעפּובליק פֿון כינע, האָט די כינעזישע רעגירונג דערקלערט דעם 1טן מײַ ווי אַ נאַציאָנאַלן יום־טובֿ, וואָס האָט דערלויבט אַרבעטער צו האָבן אַ פֿרײַען טאָג און פֿײַערן זייערע דערגרייכונגען. בעת דער קולטור־רעוואָלוציע פֿון 1966 ביז 1976, איז דער יום־טובֿ אויפֿגעהאַנגען געוואָרן צוליב דער רעגירונגס אידעאָלאָגישער שטעלונג קעגן אַלץ וואָס מען זעט ווי בורזשואַזיש. אָבער, נאָך די רעפֿאָרמען פֿון 1978, איז דער יום־טובֿ ווידער אײַנגעשטעלט געוואָרן און האָט אָנגעהויבן צו באַקומען מער דערקענונג. הײַנט דויערט כינעס אַרבעטער־טאָג יום־טובֿ דרײַ טעג פֿון 1טן מײַ ביזן 3טן מײַ און איז איינע פֿון די מערסט פֿאַרנומענע רייזע־פּעריאָדן פֿונעם יאָר. אסאך מענטשן נוצן אויס די פרייע צייט צו רייזן אדער פארברענגען צייט מיט זייערע משפחות. בכלל, כינע'ס ארבעטער טאג יום טוב דינט נישט נאר אלס א פעסטיוואל פון ארבעטער'ס ביישטייערונגען, נאר אויך אלס א דערמאנונג פון די וויכטיקייט פון ווייטער פארבעסערן ארבעטס באדינגונגען און באשיצן ארבעטער'ס רעכטן.